G-1SB1KV1D8X

Psst…zeg eens eerlijk, “luister” jij ook wel eens naar je patiënten om daarna gewoon toch te doen wat JIJ wilt?

Of maar blijft hummen tijdens hun verhaal terwijl je alles in het EPD tikt? Ook al als ze allang klaar zijn met hun verhaal.

Want: druk, druk, druk, weet je wel…

Je bent de enige niet.

Laatst was ik met mijn moeder in het ziekenhuis. Na een val had zij een humerus dislocatie en orbitafractuur opgelopen en dat gaf mij weer een mooi inkijkje in de communicatievaardigheden van verschillende artsen.

Helaas is er in 25 jaar niet veel veranderd.

Oprechte vragen over de zorgen van mijn moeder of over haar ideeën over de revalidatie bleven uit.

Vragen of mijn moeder uitleg wilde over de röntgenfoto’s? Nope.

Interesse hoe ze het thuis redde met één arm en één open oog? Waarom zou je?

Ik schaamde me voor mijn collega’s.

Natuurlijk. Ze waren best aardig, ze deden hun best. Maar van patiëntgerichte zorg was geen sprake.

Mijn moeder was de orbitafractuur in poli 3. Of de moeilijk te reponeren dislocatie van de rechter humerus. Die gerepareerd moest worden. Maar niet de alleenstaande, reislustige 74-jarige weduwe met een liefde voor haar kleinkinderen, die iedere dag wandelt en schildert. Wat nu natuurlijk niet meer lukte door het dubbelzien en de wekenlange immobilisatie van de rechterarm.

En ik vroeg me af…

Wáárom is het zo moeilijk om je patient te blijven zien als een mens met eigen gedachten, gevoelens levende in zijn of haar eigen wereld. Met een context, ingebed in een familie, met werk, hobbies? Terwijl die info je ook nog eens helpt in je diagnostiek, beleid en uitleg?

Hoe zien deze artsen zichzelf in relatie tot hun patient, terwijl ze hun “genees-kunstje” uitvoeren?

Als de installateur die de verwarming even komt fixen?

(Overigens niks ten nadele van onze installateur. Hij is namelijk degene die wél informeert naar hoe onze ideeën zijn over het gebruik van de nieuwe warmtepomp, zodat we nu nooit meer koude voeten hebben.)

De onuitgesproken normen en waarden die je als arts hebt meegekregen tijdens je opvoeding thuis, je socialisatie in je opleiding geneeskunde en eerste baan als arts, bepalen hoe jij de arts-patiëntrelatie definieert. En die bepalen daarmee hoe je omgaat met je patient.

Door je overtuigingen te ontdekken en inzicht te krijgen hoe ze je beïnvloeden in je werk en leer je wat jij belangrijk vindt. Je leert waar je valkuilen zitten, wat je sterke kanten zijn, waarom jíj́ altijd de kriebels krijgt van sommige patiënten en je collega niet en hoe je je verhoudt tot je patient. Als ouderwetse dokter? Paternalistisch? Of juist als een coach?

Die zelfkennis en -inzicht kun je gebruiken in je communicatie met je patient, zodat je beter op hun behoeftes kunt inspelen omdat je eigen overtuigingen je niet meer in de weg zitten. Patiëntgericht communiceren is niet het beste met je patient voor hebben of ‘u vraagt, wij draaien’, maar juist kijken waar deze patient op dit moment in deze situatie behoefte aan heeft.

En daarmee wordt patiëntgericht communiceren ineens geneeskunst.

Trouwens, ondanks dat mijn moeder haar arm nog niet goed kan heffen, is de volgende reis al weer gepland. De voorgeschreven fysiotherapie moet dus nog even wachten.

Groet, Marianne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde posts